Κωστής Παλαμάς "Παιδί, το περιβόλι μου..." Ο Κωστής Παλαμάς στο γραφείο του [πηγή: «Μορφές της εθνεγερσίας», εφ. «Η Καθημερινή», Αθήνα 2001, σ. 37]. Παιδί, το περιβόλι μου που θα κληρονομήσεις, όπως το βρεις κι όπως το δεις να μην το παρατήσεις. Σκάψε το ακόμα πιο βαθιά και φράξε το πιο στέρεα, και πλούτισε τη χλώρη του και πλάτηνε τη γη του, κι ακλάδευτο όπου μπλέκεται να το βεργολογήσεις, και να του φέρεις το νερό το αγνό της βρυσομάνας· κι αν αγαπάς τ’ ανθρώπινα κι όσα άρρωστα δεν είναι, ρίξε αγιασμό και ξόρκισε τα ξωτικά, να φύγουν, και τη ζωντάνια σπείρε του μ’ όσα γερά, δροσάτα. Γίνε οργοτόμος, φυτευτής, διαφεντευτής!.. Κι αν είναι κι έρθουνε χρόνια δίσεχτα, πέσουν καιροί οργισμένοι, κι όσα πουλιά, μισέψουνε σκιασμένα, κι όσα δέντρα για τίποτ’ άλλο δε φελάν1 παρά για μετερίζια2 , μη φοβηθείς το χαλασμό!.. Φωτιά! Τσεκούρι!Τράβα, ξεσπέρμεψέ το, χέρσωσε το περιβόλι, κόφ’ το, και χτίσε κάστρο απάνω του και ταμπουρώσου μέσα, για πάλεμα, για...
